Rozdział 5

„Marzenia zwykle się spełniają,

ale nie tak i nie wtedy, kiedy tego pragniemy.”

Maria Dąbrowska

Uczennice z niepokojem obserwowały najmniejszy ruch pani Sharp. Miała ona dzisiaj wyjątkowo zły humor, a to nie wróżyło nic dobrego. Profesorka sprawdziła listę obecności, a następnie sprawnym ruchem otworzyła podręcznik do historii na odpowiedniej stronie. Przez chwilę siedziała nieruchomo, czytając coś.

Alice modliła się w duchu, żeby nauczycielka nie pamiętała o wydarzeniu z ostatniej lekcji.

Błagam, proszę, niech nie pyta, niech nie robi kartkówki. Błagam...

Sophia Sharp oderwała wzrok od książki i wstała. Wolnym krokiem zaczęła przechadzać się między ławkami, obracając w dłoni długopis. Nagle zatrzymała się przy drugiej ławce z rzędu od okna.

Alice wstrzymała oddech. Ona siedziała tylko stolik dalej. Tak niewiele brakowało...

— Panna Scott. Może mi panienka opowie o wystąpieniu Karoliny Południowej z Unii?

Z krzesła podniosła się niziutka blondynka i spuściła głowę.

— Przykro mi, ale nie mogę.

— Mnie też jest przykro, że muszę panience postawić ocenę niedostateczną — powiedziała profesorka, ale wcale nie wyglądała jakby było jej szkoda uczennicy.

Serce Alice zabiło szybciej, kiedy nauczycielka znów ruszyła w niespieszną przechadzkę. Dziewczyna wyczuwała też zdenerwowanie Ruby. Zerknęła na nią i zobaczyła, że przyjaciółka ma zaciśnięte usta i pięści.

— To może panna Thomas zechce opowiedzieć nam o Karolinie Południowej?

Alice zerknęła w prawo. Profesorka zatrzymała się teraz przy pierwszej ławce od drzwi i wskazywała długopisem na Jennifer Thomas, która wstając, wytarła spocone dłonie o spódniczkę.

— Podczas kampanii prezydenckiej w roku 1846... — zaczęła brunetka, ale zaraz pani Sharp jej przerwała.

— Źle. Przydałoby się, żeby panienka w końcu nauczyła się dat. Siadaj.

Alice zerknęła na zegar. Minęło zaledwie dziesięć minut od początku lekcji.

Tylko tyle?! Czemu czas się tak wlecze?! — denerwowała się dziewczyna.

— A co ma do powiedzenia panna Hidden? — zapytała pani Sharp, podchodząc do Alice.

Dziewczyna słyszała w uszach pulsującą krew i czuła drżenie nóg, które jakimś cudem utrzymywały ją w pionie. Przełknęła ślinę, chcąc nawilżyć wyschnięte gardło i zacisnęła dłonie na kancie ławki.

— Karolina Południowa wystąpiła z Unii w... 1860 roku — zaczęła z wahaniem, próbując przypomnieć sobie wiadomości ze swoich notatek. — A rok później na kongresie w... w Montgomery sześć... eee... nie, siedem stanów utworzyło Konfederację Stanów Ameryki z prezydentem Jeffersonem Davisem na czele. W tym samym roku... na dowódcę wojsk Południa został wybrany generał Robert Lee. Lincoln dopiero w kwietniu 1861 roku wydał dekret...

— Wystarczy — przerwała jej nauczycielka. — Widzę, że skoro tyle umiecie to chętnie napiszecie kartkówkę.

Alice usiadła na miejsce i jęknęła w duchu.

Nie umiesz? Źle. Umiesz? Jeszcze gorzej. I jak tu dogodzić tej kobiecie? — denerwowała się blondynka, wyrywając kartkę z zeszytu.

***

Alice i Ruby siedziały na ławce przed pracownią matematyczną. Obie były w nie najlepszym humorze po dopiero co napisanej kartkówce z historii.

— Dziewczyny! Hej! — zawołała Annabella, machając w kierunku przyjaciółek.

— No hej, hej.

— Co jest? — zapytała brunetka, przeczesując dłońmi potargane w biegu włosy.

— Gdybyś była na historii to byś wiedziała — mruknęła niezadowolona Ruby.

— Sharp miała dzisiaj świetny humor do przepytywania i robienia kartkówek — dodała Alice.

— Serio?

— Niestety, tak. A ciebie czemu nie było?

Annabella poprawiła pasek torby, a później wzruszyła ramionami, mówiąc:

— Zaspałam.

— A jak po koncercie? — zapytała Ruby.

— Koncert był świetny — ożywiła się Annabella — ale nic się nie umywa do imprezy po nim.

Dziewczyna w skrócie opowiedziała przyjaciółkom przebieg sobotniej nocy. Gdzie się to wszystko odbyło, kto tam był i co się ciekawego wydarzyło.

— Mówię wam, więcej nie piję. Dobrze, że James uspokoił mamę i powiedział, że jestem u niego, bo inaczej odchodziłaby od zmysłów, a kiedy już wróciłabym do domu, skręciłaby mi kark.

Dziewczyny pokręciły ze śmiechem głowami, mówiąc, że taki brat jak James to skarb.

— A wiesz, że w niedzielę rano do mnie dzwoniłaś? — zagadnęła Alice.

— Wiem, pamiętam. Sorry, że cię obudziłam.

— Daj spokój. Procenty uderzyły ci do głowy i tyle.

— Właściwie to tak nie do końca. Jest coś o czym powinnaś wiedzieć. I to coś dotyczy Matthew.

Alice zaniepokoiła się. Nie podobał jej się wzrok jakim obdarzyła ją przyjaciółka. Było w nim wiele niepewności, smutku i współczucia.

— Co takiego powinnam wiedzieć? — zapytała, bojąc się usłyszeć coś w stylu: Matthew ma dziewczynę.

— Nie bardzo wiem jak ci to powiedzieć — zaczęła Annabella, starając nie patrzeć się na przyjaciółkę. — Bo było to... Wydarzyło się... Było już pewnie po północy. Wszyscy siedzieli w salonie. No, prawie wszyscy. Ja trochę wypiłam i musiałam jak najszybciej znaleźć toaletę. No i... szukałam. Ale zamiast toalety znalazłam się w jakimś pokoju i... widziałam Matta z...

Właściwie Ann nie musiała już kończyć. Alice spodziewała się tego, co usłyszy. Nawet zdziwiłaby się, gdyby Matthew był wolny. Przecież był przystojny, utalentowany, sympatyczny. On musiał już mieć dziewczynę.

— Zobaczyłam, że obściskiwał się z jakimś chłopakiem. Dokładnie nie wiem, kim on był. Widziałam tylko jego profil, ale to na pewno był chłopak.

Tego chyba żadna z dwójki dziewcząt się nie spodziewała.

— Ale... Co ty?... Matt... on... — Alice nie potrafiła się wysłowić.

To niemożliwe — pomyślała. — Lekcja historii i to. To musi być koszmar. Nie ma innego wyjścia.

Dziewczyna zawsze uważała się za tolerancją osobę. Nigdy nie miała nic do homoseksualistów, ale nie mogła uwierzyć, że Matthew, osoba, która jej się podoba i z którą chciała się umówić, woli chłopaków.

— Ann — zaczęła Ruby. — A może trochę za dużo wypiłaś i... no wiesz... Może to nie był chłopak, może to nie był Matt. Może...

— Ja też chciałabym, żeby to nie była prawda, ale wiem co widziałam — powiedziała z przekonaniem Annabella, a później zwróciła się do Alice. — Przykro mi, Al. Po prostu pomyślałam, że powinnaś wiedzieć.

Dziewczyna pokiwała smutno głową. Jej przyjaciółki chyba jeszcze coś do niej mówiły, pocieszały ją, ale Alice już nic nie słyszała. Czuła się okropnie, jakby ktoś mocno uderzył ją w brzuch. I do tego ten uścisk w klatce piersiowej, przez który trudno było złapać oddech. W jednej chwili jej wszystkie nadzieje prysły jak bańka mydlana i pozostały po nich tylko wspomnienia. Wiedziała, że ma małe szanse u Matthew, ale nie aż tak małe. Jeszcze niedawno żałowała, że nie poszła na koncert, ale teraz? Teraz uważała, że chyba nie zniosłaby widoku Matta z jakimś chłopakiem.

Obiecałam sobie, że z nim pogadam i...

Alice poczuła, że jeszcze chwila i się rozpłacze. Zamknęła oczy sfrustrowana.

To nie tak miało być!

— Alice? — Annabella objęła przyjaciółkę i wyszeptała jej do ucha — Przepraszam.

— To... to nic — wyjąkała blondynka, ocierając wilgotne policzki.

Nawet nie zauważyła, kiedy uroniła kilka łez.

— Dziewczyny, chyba musimy się zbierać — powiedziała Ruby, przyglądając się z troską Alice. — Już po dzwonku.

***

Alice wysiadła na przystaniu, mieszczącym się jakieś pięćset metrów od jej domu. Szła ze spuszczoną głową, nie zwracając uwagi zupełnie na nic. W pamięci miała tylko słowa Annabelli, w które wciąż ciężko było jej uwierzyć. A jakby tego było mało, rozbolała ją głowa. Chyba za dużo myślała o Matthew.

— Co za beznadziejny dzień — wymruczała sama do siebie i kopnęła puszkę po coca-coli.

Obserwowała jak się toczy i zatrzymuje w trawie, tuż obok kupy złoto-rudej sierści. Kiedy dziewczyna podeszła bliżej, okazało się, że na poboczu leży ledwo żywy pies. Jego pierś powoli podnosiła się i opadała. Do tego jedna z łap zwierzęcia wykrzywiona była pod dziwnym kątem, a szyję „zdobiły” ślady krwi.

Nastolatka przyklękła przy psiaku, który zaskomlał cicho i spojrzał na nią ciemnobrązowymi oczami przepełnionymi bólem. Znała go. To był retriever państwa Warmth. Pies Matthew. To był Tajfun.

— Och, nie... — wyszeptała, delikatnie głaszcząc go po głowie. — Co ci się stało, mały?

Zwierzak poznał ją, a na znak tego trącił dłoń nastolatki nosem, kiedy ta rozglądała się zaniepokojona. Musiała wezwać pomoc, ale jak na złość nikogo w pobliżu nie było. No, może oprócz starszej pani, która przechodziła przez pasy, kilka metrów dalej.

Alice dotknęła opuszkami palców zakrwawionej sierści i poczuła, że zbiera jej się na mdłości. Często krew powodowała u niej takie skutki.

Tajfun ponownie zaskomlał i wtedy serce dziewczyny zabiło szybciej. Pies cierpiał, a ona jeszcze nic nie zrobiła?! Natychmiast zerwała się na równe nogi.

— Poczekaj — zwróciła się do psa, jakby ten miał ją zrozumieć albo nagle gdzieś uciec. — Wszystko będzie dobrze, zaraz... ja zaraz sprowadzę kogoś. Obiecuję, tylko... chwila!

I już biegła, odwracając się kilka razy, chcąc sprawdzić czy Tajfun pozostał na miejscu. W błyskawicznym tempie pokonała drogę do domu państwa Warmith i energicznie zapukała do drzwi. Otworzył je Matthew, patrząc na Alice z zaskoczeniem.

Pewnie, gdyby dziewczyna nie była tak przejęta losem psa, to by podskoczyła w duchu z radości na widok chłopaka. Ale teraz liczyło się zdrowie Tajfuna.

— Matt, musisz... ze mną iść — wysapała Alice, z trudem łapiąc powietrze.

— Co? Gdzie? Co się stało? — dopytywał się Matthew, lustrując wzrokiem potargane włosy nastolatki i jej zaczerwienione policzki.

— Pies... Tajfun... chodź. — Dziewczyna niewiele myśląc, złapała chłopaka za rękę i pociągnęła go za sobą. Była naprawdę zdenerwowana i nie miała czasu na tłumaczenia.

Szybko dotarli na miejsce. Matthew od razu rozpoznał ukochanego zwierzaka i strasznie zbladł, widząc w jakim jest stanie. Chłopak naprawdę wyglądał na przestraszonego i chyba nie do końca wiedział, co ma zrobić.

— Co ci się stało, piesku? — wyszeptał, dotykając ostrożnie zakrwawionej sierści.

Alice przyglądała się jak chłopak uważnie ogląda uszkodzenia Tajfuna, a chwilę później wstaje. Początkowe przerażenie znikło, chociaż niepokój pozostał w oczach Matthew.

— Trzeba jak najszybciej zabrać go do weterynarza. — W jego głosie słychać było zdecydowanie. — Zostań z nim, a ja pójdę po samochód.

I nawet nie czekając na odpowiedź Alice, pobiegł w stronę swojego domu. Dziewczyna ponownie przyklękła przy psie. Chciała mu jakoś pomóc, ulżyć w cierpieniu, ale nie wiedziała jak.

— Wszystko będzie dobrze. Trzymaj się, Tajfun. Matt zaraz wróci. — Alice ciągle powtarzała te trzy zdania, próbując uspokoić skołatane serce.

Do tego co chwilę podskakiwała z nerwów przy każdym przejeżdżającym samochodzie. Miała nadzieję, że Matthew się pospieszy. Retriever wyglądał na coraz słabszego.

Nastolatka usłyszała nadjeżdżający pojazd. Tym razem ten, na który czekała. Duży, czarny ford zjechał na pobocze. Wysiadł z niego blondyn. Widać było, że próbował dotrzeć do domu jak najszybciej. Jego policzki były zaczerwienione, a na czole pojawiły się kropelki potu.

Matthew podbiegł do Alice i Tajfuna. Dziewczyna odsunęła się od psa, nie chcąc przeszkadzać. Chłopak ostrożnie podniósł zwierzaka i zwrócił się do nastolatki:

— Otwórz drzwi.

Kiedy Alice zrobiła to, o co ją prosił, Tajfun został umieszczony na fotelu z tyłu samochodu.

I co teraz? Powinnam sobie pójść? Zostawić ich? — zastanawiała się dziewczyna. — Oby tylko Tajfun z tego wyszedł.

— Możesz pojechać ze mną?— Głos Matthew wyrwał Alice z zamyślenia. — Ktoś powinien zostać razem z Tajfunem z tyłu.

— Jasne, nie ma sprawy — odpowiedziała natychmiast blondynka, wsiadając do samochodu.

Matthew chyba naprawdę chciał jak najprędzej zawieźć psa do weterynarza, bo jechał dosyć szybko. Sprawnie wyprzedzał inne samochody i chyba nawet korzystał z jakiś skrótów. Dziewczyna widziała jak chłopak raz po raz zerka do lusterka, chcąc się prawdopodobnie upewnić czy z Tajfunem nie jest gorzej. Martwił się, ale nie panikował. Opanowanie Matthew i jego racjonalne zachowanie, sprawiło, że Alice trochę się uspokoiła.

Dzięki zabiegom chłopaka, dotarcie do zakładu leczniczego dla zwierząt nie zajęło dużo czasu. Dziewczyna pomogła wyciągnąć psa z samochodu i wkrótce razem udali się do niewielkiego, beżowego budynku.

W poczekalni spotkali dwie kobiety, siedzące naprzeciwko siebie na zielonych krzesełkach, ustawionych po obu stronach sali. Jedna z nich wyglądała jak czarownica z długim nosem, czarnymi włosami i wisiorkiem o dziwnym kształcie. A jakby tego było mało, na kolanach trzymała klatkę z czarnym kotem, który gdy tylko wyczuł obecność psa zasyczał wściekle.

— Zachowuj się Baltazarze — odezwała się Czarownica wysokim głosem, dopiero teraz zauważając przybycie dwójki nastolatków z rannym Tajfunem. — A niech mnie...

Druga kobieta była już posiwiałą staruszką i drzemała smacznie, nie reagując zupełnie na nic. Jej okrągłe okulary zsunęły się na sam czubek nosa, ale torebka tkwiła w dość stanowczym uścisku kościstych dłoni. Jednak najdziwniejszą rzeczą, jaką Alice zauważyła przyglądając się nestorce, był brak jakiegokolwiek zwierzęcia.

Może przyszła tu tylko po to, by się wyspać? — pomyślała nastolatka.

Nagle z gabinetu wyszedł łysiejący mężczyzna o sympatycznej, okrągłej twarzy i ciemnej bródce. Jego strój świadczył o tym, że należy do pracowników tej placówki.

— Kto następny?

Matthew już otwierał usta, by zapytać czy można go przyjąć bez kolejki, ale Czarownica powiedziała:

— My poczekamy. Niech pan wchodzi z tym biedakiem.

Alice bąknęła, że zostanie na korytarzu i usiadła na jednym z zielonych krzesełek.

Czas płynął wyjątkowo powoli. Chociaż Czarownica robiła chyba wszystko, żeby „umilić go” dziewczynie. Wypytywała się o psa, o to, co mu się stało, a nawet zaczęła opowiadać o swoim ukochanym Baltazarze. Nastolatka przestała słuchać kobiety, gdzieś w połowie historyjki o zjedzonej przez kota złotej rybce. Po prostu martwiła się o Tajfuna i nie miała ochoty na pogawędki.

— …i wtedy mój kochany kiciuś o mało co nie stracił ogona. Czy to nie straszne?

Alice dopiero po chwili zorientowała się, że kobieta o coś ją pyta.

— Straszne? A, tak, tak. Zgadzam się z panią całkowicie.

— No właśnie! I ja, wtedy...

Ile to jeszcze potrwa? — zastanawiała się nastolatka. — Może są jakieś komplikacje. Może Tajfun będzie musiał zostać na obserwacji.

Minęło jeszcze jakieś dziesięć minut, które dla Alice były wiecznością i drzwi gabinetu się otworzyły. W poczekalni pojawił się blondyn z psem. Dziewczyna natychmiast zerwała się z miejsca i podeszła do nich.

Tajfun leżał w ramionach pana z zamkniętymi oczami i wyglądał jakby spał. Na szyi miał wygoloną sierść i założony opatrunek, a jedna z jego łap była zabandażowana. Nie wyglądał najlepiej, ale chyba nic nie zagrażało życiu psa, skoro pozwolono mu wrócić do domu.

Kilka minut później, Alice znów siedziała z Tajfunem w samochodzie i delikatnie głaskała go po głowie. Matthew tym razem jechał wolniej i opowiadał dziewczynie o tym, co mówił mu weterynarz.

— Wyliże się. Dostał leki przeciwbólowe i teraz sobie pośpi, ale będzie dobrze.

— Cieszę się — powiedziała Alice. — Trochę się przestraszyłam, gdy zobaczyłam go, leżącego na poboczu.

— No, nie wyglądał najlepiej. Zastanawia mnie tylko, co mu się stało. Potrącił go ktoś czy co? Albo... ten przebrzydły pies Evansów go zaatakował. On nigdy nie lubił Tajfuna.

Matthew zerknął w lusterko i Alice zauważyła, że chłopak jest zły.

— Daj spokój, jeśli nawet był to pies Evansów, to oni i tak się wszystkiego wyprą. Wiesz jacy on są. Szkoda nerwów.

— A mnie jest szkoda Tajfuna.

Dziewczyna, słysząc zdecydowanie w głosie Matthew, nie odezwała się już. Jeśli chce porozmawiać z Evansami, to niech rozmawia. Może to coś pomoże.

Kiedy dojechali do domu państwa Warmth, Alice nie za bardzo wiedziała co robić. Pójść sobie czy zostać jeszcze? Pomogła Mattowi i... właśnie, co dalej?

Chłopak wysiadł z samochodu i zaczął ostrożnie wyjmować psa z auta.

— Otworzysz mi drzwi? — zwrócił się do nastolatki.

— Jasne, nie ma sprawy — odpowiedziała Alice, natychmiast kreując się w stronę domu.

Kiedy tylko chłopak wszedł do mieszkania, dziewczyna usłyszała męski głos:

— Matt, to ty?

— Tak, tato! — odkrzyknął Matthew.

Na korytarzu pojawił się wąsaty, jasnowłosy mężczyzna w koszuli w kratkę. Najpierw spojrzał na syna, trzymającego rannego psa, a później przeniósł wzrok na dziewczynę. Jego twarz wyrażała głębokie zdziwienie.

— Co... co się stało? — zapytał w końcu.

— Byliśmy w ośrodku weterynaryjnym. Alice znalazła ledwo żywego Tajfuna i od razu do nas przybiegła.

— A ja już myślałem, że przyszedł do ciebie Robert, a tu coś takiego... Co z Tajfunem? Co powiedział weterynarz?

— Zaraz wszystko powiem, tylko zaniosę Tajfuna na jego legowisko — odparł chłopak i zniknął w salonie.

Teraz Alice naprawdę nie wiedziała, co robić. Została sama z panem Warmith i czuła się z tego powodu trochę niezręcznie.

— Ja już chyba pójdę — powiedziała, poprawiając pasek torby.

— A może napijesz się czegoś? — zaproponował mężczyzna, wykonując zapraszający gest w kierunku kuchni. — Potrafię zrobić najlepszą na świecie herbatę. Co ty na to?

Alice uśmiechnęła się serdecznie, widząc jak pan Warmith przybiera pozę, która mówiła: Taką herbatą nie pogardziłaby nawet brytyjska królowa.

Dziewczyna otwierała już usta i chciała się zgodzić, gdy z salonu wyszedł Matthew.

— Po tych lekach Tajfun ma naprawdę dobry sen.

— To chyba lepiej. Odpocznie sobie — powiedział pan Wartmih. — To jak, Alice? Dasz się skusić na herbatę? Mam nawet ciasto. Jakaś nagroda ci się należy.

Dziewczyna popatrzyła najpierw na jednego, a później na drugiego mężczyznę. Obaj sprawiali wrażenie, że chcą, by nastolatka jeszcze chwilę u nich została.

— Mamy uznać milczenie za zgodę? — zażartował Matthew, a Alice przypomniały się słowa przyjaciółki.

Zobaczyłam, że obściskiwał się z jakimś chłopakiem. Dokładnie nie wiem, kim on był. Widziałam tylko jego profil, ale to na pewno był chłopak.

Nieprzyjemny uścisk w klatce piersiowej i w żołądku powrócił. Dziewczyna znów poczuła się tak jak w szkole. Drżące ręce zacisnęła w pieści. Bała się, że jeśli zostanie tu kilka minut dłużej, to nie wytrzyma i zwyczajnie się rozpłacze. Spuściła nieznacznie głowę, nie mogąc spojrzeć w niebieskie oczy Matthew. Nie mogła patrzeć też na jego uśmiech i rozczochrane blond włosy. W ogóle ciężko było, chociażby na niego zerknąć, wiedząc jednocześnie, że ten chłopak nie jest dla niej. Kolejny, z którym nie może być.

— Niestety, ale naprawdę muszę wracać do domu — powiedziała Alice, patrząc się na pana Wartmih.

— No dobrze, skoro musisz wracać, to nie będziemy cię zatrzymywać. Bardzo dziękuję ci za pomoc. Gdyby nie ty Tajfun mógłby nie przeżyć.

Dziewczyna uśmiechnęła się blado i pokiwała głową na znak, że przyjmuje podziękowania.

— Do widzenia — mruknęła i nawet nie patrząc się na Matthew skierowała się w stronę wyjścia.

Nastolatka nie zdążyła nawet opuścić podwórka państwa Wartmih, kiedy to usłyszała dźwięk otwieranych, a za chwilę zamykanych drzwi.

— Alice! Zaczekaj chwilę!

Serce dziewczyny zabiło szybciej, rozpoznając głos Matta. Biegł za nią. Czy takie rzeczy nie zdarzają się tylko w romantycznych filmach?

Tylko, że to nie jest żaden romans — pomyślała rozgoryczona.

Alice odwróciła się z wahaniem. Postarała się przybrać obojętny wyraz twarzy i zapytała:

— O co chodzi?

— Poznałem twoją przyjaciółkę i mówiła mi, że chciałaś przyjść na nasz koncert, ale nie mogłaś i tak sobie teraz pomyślałem, że... — Matthew przerwał, jakby nagle nie wiedział, co chce powiedzieć. — No wiesz, niedługo pewnie zagramy kolejny koncert. Nie wiemy co prawda, dokładnie gdzie i kiedy, ale gdybyś chciała wpaść to... zapraszam. Może uda mi się załatwić darmowe wejściówki, a nawet miejsce VIP-a.

Mówiąc o miejscu dla specjalnych gości, uśmiechnął się i mrugnął do Alice.

— Może, jeśli mama mnie puści — odpowiedziała nastolatka, nie marząc o niczym innym, by uciec jak najdalej.

Dziewczyna uważała, że gdyby nie wdzięczność za pomoc Tajfunowi, to Matthew nie zaproponowałby jej czegoś takiego. Bo niby dlaczego miałby? Do tej pory jakoś niespecjalnie rwał się do rozmowy z nią. Wymienili może parę zdań i tyle. A teraz, kiedy Alice straciła wszelkie nadzieje, że kiedyś będzie mogła stworzyć z Matthew udany związek, on zaczyna być dla niej miły. Nie to, że wcześniej nie był miły. Ale jakoś nigdy za nią nie wybiegał z domu i nie zapraszał na koncert.

 — No okey, to do zobaczenia i naprawdę dziękuję za to, że nie zostawiłaś rannego Tajfuna.

— Każdy, kto ma chociaż odrobinę dobrego serca zareagowałby tak samo. A teraz naprawdę muszę już lecieć. Dzięki za zaproszenie, może kiedyś z niego skorzystam.

To najdłuższy rozdział na tym blogu (liczy 9 stron). I w końcu doczekaliście się spotkania Alice z Matthew. Mam nadzieję, że powyższy tekst Wam się podobał i udało mi się Was zaskoczyć.